Lyncurium (bursztyn)

Od dawna ceniony jako ozdoba, kamień lyncurium nabrał po Diluvium Ignis zupełnie nowego znaczenia. Spadające z nieba Ogniste Kamienie uczyniły go aktywnym, wtłoczyły w niego magię. Jedni twierdzą iż lyncurium jest rezerwuarem magii przez swój symbolizm, przez podobieństwo do materii Ognistych Kamieni, inni utrzymują, iż to jego właściwości sprawiają, że chłonie on magię z powietrza i że gdyby nie złoża lyncurium na Ziemi, magia zniszczyłaby na niej całe życie. Jaka by nie była prawda i jak by się nie kłócili o nią greccy filozofowie, lyncurium wykazuje szereg niezwykłych właściwości, które czynią go jednym z najważniejszych zasobów naturalnych.

Pozostawione samo sobie lyncurium chłonie powoli magię, wypełniając się nią tym bardziej im bliżej jest magicznego miejsca. Kamień ma swoją maksymalną wytrzymałość/pojemność powyżej której przestaje być chłonny. O ile dla zwykłego człowieka sama obecność mocno naładowanego lyncurium jest czymś niepokojącym, wywołującym lęk i nierzadko mdłości, o tyle dla maga jest źródłem euforii, jak mocne wino. Może on, biorąc do ręki naładowany kamień, czerpać z niego jak ze studni, wzmacniając swoje (nie)naturalne umiejętności. Magowie mają wiele sposobów wykorzystywania bursztynu, w tym spalenie go, które w jednym błysku wyładowuje całą zgromadzoną przez kamień moc, dając magowi możliwość natychmiastowego i gwałtownego jej użycia. Egipcjanie wykorzystują lyncurium do napędzania i zasilania swoich techomantycznych machin.

Wyczerpany bursztyn staje się ponownie chłonny. Im więcej magii pobierze się z niego (co staje się tym trudniejsze i bardziej wyczerpujące im mniej go w niej zostało), tym bardziej jest głodny. Zamknięty w klatce z electrum nie może się nasycić i może być tak przechowywany, będąc gotowym do pochłonięcia magii. Tak wyczerpane lyncurium używane jest w amuletach ochronnych, broniących przed wyładowaniami magicznymi.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License