Kaligula, Gaiusz Juliusz Cezar Germanik
Kaligula

Kaligula, urodzony jako Gaiusz Juliusz Cezar Germanik jest synem ukochanego przez Rzymian Germanika i Agrypiny Młodszej. Słowo "Kaligula" to jego przydomek, wzięty od "Caliga" czyli sandała rzymskiego legionisty i znaczy tyle, co "mały bucik". Jak wszystkie dzieci Germanika, Kaligula urodził się w czasie jego kampanii wojskowych w których towarzyszyła mu Agrypina. To właśnie żołnierze nadali chłopcu ten przydomek - był on ich maskotką, totemem przynoszącym szczęście w kampaniach. W czasie powszechnej niepewności po śmierci Boga Augusta, kiedy nadreńskie legiony były na krawędzi buntu, to właśnie groźba odesłania Kaliguli z obozu spowodowała, że legioniści wrócili pod komendę Germanika i sami wydali na stracenie przywódców buntu. Stąd legenda, przypisująca Kaliguli uśmierzenie w wieku chłopięcym buntu legionów.

Kaliguli, dzięki wyjątkowej łasce bogów, udało się przetrwać niechęć Tyberiusza do Germanika, która to niechęć spowodowała (jak szepce się kiedy nikt obcy nie słyszy) śmierć zarówno samego Germanika jak i Agrypiny. Drugi syn Germanika, Klaudiusz, jąkała i przygłup jest powszechnie pogardzany, jednak na młodym Gajuszu Juliuszu Cezarze Germaniku skupiają się nadzieje Rzymu na rządy sprawiedliwe i prawe. Nikt nie ma wątpliwości, że syn tak światłego obywatela jak Germanik (o ile nie rażony chorobą ciała i umysłu, jak Klaudiusz) musi sam być Rzymianinem cnotliwym i oświeconym.

Kaligula przebywa obecnie w willi swojego adoptowanego dziadka (Tyberiusz adoptował w pewnym momencie Germanika), zaś jego stronnictwo posiada już niemałą władzę w Rzymie. Sam Tyberiusz wydaje się być zdecydowanym na pozostawienie rządów nad Imperium Kaliguli.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License